4^ο ποίημα// 4^η σονάτα του πόνου και της αποσύνθεσης

4^ο ποίημα// 4^η σονάτα του πόνου και της αποσύνθεσης 

*Το ποίημα δεν επικροτεί σε καμία περίπτωση την ανοχή σωματικής και λεκτικής βίας ή τη χρήση αυτής, τις εξαρτητικές ερωτικές σχέσεις, τον αυτοβασανισμό και την αυτοκαταστροφή. Απεικονίζει την ψυχοσύνθεση του ποιητικού υποκειμένου χωρίς απαραίτητα να συμμερίζεται την οπτική του γωνία*

Με πνίγεις

Με α-πο-συ-νθέ-τεις κομμάτι, κομμάτι

Σπιθαμή προς σπιθαμή

Τα χέρια σου τυλίγονται σφιχτά γύρω μου

Γύρω από το τολμηρό μου στέρνο

Και τον άκαμπτο  λαιμό μου

Τα μάτια μου κλαίνε

Καίνε

Κλαίνε

Καίνε

Τα δικά σου λάμπουν

Πετάνε σπίθες και μοχθηρία

Κακό παιδί, παιδί άψυχο και παγερό

«ΣΚΟΝΗ, ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΣΚΟΝΗ, ΠΑΝΤΟΥ», φωνάζεις

Δε σε έχω ξαναδεί να φωνάζεις

Φοβάμαι

Πετάς σάλια και βρωμερές κακίες

«Θα ήθελα όλη αυτή η σκόνη να μας πνίξει αργά και να μας βρουν γυμνούς και βρώμικους, βρώμα ακούς , αποστεωμένους μετά από χίλια χρόνια» μουρμουρίζεις συνεχώς

Βιώνουμε και οι δύο ένα έντονο παραλήρημα

Έχεις πα-ρα-νο-ή-σει

Σε κοιτάω α-πο-σβο-λω-μέ-νη

Τα χέρια σου είναι δύο φί-δια που με ποτίζουν δη-λη-τή-ριο

Ρουφάς όλη μου την ύπαρξη σιγά σιγά

Δόλια

«Θα ήθελα να μας βρουν παγωμένους μπροστά από υπολογιστές να γαμιόμαστε σαν ζώα, παλιό ζώο, παγωμένους  σε μια νέα Πομπηία», ουρλιάζεις

Η φωνή σου σπά-ει

Λιώνει 

Εξατμίζεται

Δε σε αναγνωρίζω πλέον

«Παλιό καριόλα» κλαις και οδύρεσαι

Χάνεις την ισορροπίας σου, τρέμεις

Χύνεται ιδρώτας ποτάμι από το τραχύ κέρινο σου μέτωπο 

          

(Μου λείπεις γαμώ το κεφάλι μου

Φοβάμαι μήπως σε ξεχάσω)

Με πνίγεις,  He Zhiwu 223

Μου πνίγεις το κεφάλι

Το στόμα, τα μαύρα χείλη

Kόκκινα χείλη

Μπλε χείλη

Χείλη ματωμένα και άχαρα

Τον λαιμό

Το τολμηρό μου στέρνο

 

Γαμημένε He Zhiwu 223

Ο έρωτας σου με πνί-γει

Με στραγ-γα-λί-ζει, σαν έναν κοινό εχθ-ρό

Σαν μία κοινή πα-ρά-νοι-α

«ΚΟΙΝΟΣ ΠΑΡΑΝΟΜΑΣΤΗΣ ΠΑΝΤΟΤΕ ΤΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΜΑΣ» γράφεις με κόκκινο αίμ-α στους τοίχους του ετοιμόρροπου σπιτιού

Σωριάζομαι στο πάτωμα

Και σωριάζεσαι και εσύ πάνω μου

Όπως όταν τελειώναμε την κοινή ιεροτελεστία μας

Το Αραμαϊκό έρωτα μας

[είναι αυτοκαταστροφικό, ναι, έχω μία τάση προς την αυτοκαταστροφή μάλλον για αυτό και τα προανήγγειλα όλα αυτά και ας ήξερα το άχαρο και άρρωστο και βρώμικο τέλος τους

Και ναι θα με σκοτώσει αλλά μακάρι να ζούσες εδώ ώστε να τα ζούσαμε όλα και να με κατέστρεφες  με τη τοξικότητα και τα ψυχολογικά σου και μετά να σέρνομαι  στα πατώματα , να κλαίω και να οδύρομαι σα τη γελοία, να μη τρώω και να πονάω, να αρχίζω  ξανά να πίνω ουίσκι και να ξερνάω και να μη μπορώ να αγαπήσω έτσι ποτέ ξανά (παύση-μικρή αναπνοή

Και είναι σκοτεινό και βρώμικο

ΠΟΛΥ ΒΡΩΜΙΚΟ ΣΟΥ ΛΕΩ]

~θελω τα ψυχολογικα σου να με κάψουν αληθεια

δε με νοιαζει ο πονος

απλα θελω να σε ζησω γαμω το κεφαλι μου~

 

‘Εχω ανεβάσει πυρετό

Στάζω αίμα και απέχθεια

Και μυρίζω, γεύομαι (άρα υπάρχω)ούζο ανανά

Μου καις το κεφάλι

Με όλες τις έννοιες

Ο έρωτας σου

Ο έρωτας σου με ποτίζει δη-λη-τή-ρι-ο

Και εσύ απλά με κοιτάς με το παγωμένο βλέμμα σου και φοβάσαι να με αγγίξεις

Είσαι δειλός

Πάρα πολύ δειλός και το ξέρεις

Δειλο παιδί

Παιδί κακό και άψυχο

Πέφτω στα πατώματα και ξερ-νά-ω

Θέλω να αποβάλλω από μέσα μου όλες τις αναμνήσεις

Και τα σκατά και τις φρίκες σου κ ύστερα να πεθάνω

Και εσύ προσπαθείς να με αγγίξεις

«Όλα μάταια, μάταια, ΜΑΤΑΙΑ» θέλω να ουρλιάξω με φωνή φρικιαστική μα δεν έχω λαλιά

Μου την έκλεψες και αυτή, όπως την αγνότητα μου

Εσύ μου τη χάρισες, εσύ ξανά μου την απέβαλλες βί-αι-α

Σα μικρό παιδί που το βάζεις τιμωρία

Απορείς αν  η αποσύνθεση μου είναι ποιητική

Μα  He Zhiwu 223,να σου ψι-θυ-ρί-σω ένα μυστικό?

Σκύψε κοντά, μη φο-βά-σαι

Και σκάσε να κλαις επιτέλους

Αποδέξου τον φόνο σου, τις απατηλές σου πράξεις και σκάσε

Βούλωσε το να κλαις σαν δειλός

Δε σου ταιριάζει καθόλου

Δεν ανασταίνομαι πλέον

Δεν είμαι ο Χριστός, ο Μεσσίας της σκοτεινής και βρώμικης ψυχής σου

Και ούτε θα γίνω ποτέ

 

Ο θάνατος μου δεν είναι μεταδοτικός

Δε θα αμαυρώσω το σώμα σου

 

Δεν υπάρχει αποσύνθεση ποιητική

Προσπαθούμε να δώσουμε ένα νόημα στην ύπαρξη μας

Μια ωραία μελωδία

Να ρομαντοκοποιήσσουμε τον πόνο και τον θάνατο

Ξεχνώντας το πόσο σι-χα-με-ρά είναι όλα τους

Το πόσο ζέχνουν

Το πόσο πο-νά-νε

Η αγάπη σου είναι τοξική

Γαμημένα τοξικότατη

«ΓΑΜΗΜΕΝΑ ΤΟΞΙΚΟΤΑΤΗ» θέλω να ΟΥΡΛΙΑΞΩ μέσα από το πε-θα-μέ-νο στόμα μου

Τα σάπια δόντια μου τρίζουν

Σε κοιτάω ακόμα φρικαρισμένη

Μέσα από τα άδεια και αποσυντιθέμενα μάτια μου

Μακάρι να πετάξω μακριά και να γελάσω με την εικόνα σου στο πάτωμα

Μαύρα ρούχα και παντού σκόνες

(καλοκαίρια στην Πελοπόννησο η στη Λευκάδα- σπάνιο εύρημα

Εγώ να σε αγαπάω και να οδηγάω  και να προσπαθώ να ξεφύγω από τα πάντα για να βρω εσένα και να σε αγαπήσω όπως ποτέ πριν

Ήλιος ελιά και θάλασσα)

 

Η αγάπη σου δεν είναι ποιητική

Μια αποτυχημένη απόπειρα να αγαπήσω τα ψυχολογικά σου

Και τις φρίκες σου

Τα μαύρα τρύπια μάτια σου

Το σκαλωμένο βλέμμα σου

Τα δυο σου χείλη πως γελάνε

Το ανόητο πυρόξανθο κεφάλι σου

Για αυτό σε αφήνω εδώ

Πρέπει να μάθω να δέχομαι τη πραγματικότητα ως έχει

Και έτσι θα αφήσω το σώμα μου να χαθεί

Πριν θελήσω να κάνω και αυτή την ύστατη στιγμή ρομαντική

Σ’αγαπώ

Καληνύχτα)

-Και είναι αστείο το πως τα μισά από αυτά γράφτηκαν πριν σε γνωρίσω καν

Τόσο αστείος είναι κ ο θάνατος που είναι μόνιμος και οριστικός

Και εμείς, κουτά και εξίσου αστεία ανθρωπάκια

Νομίζουμε ότι θα τον ξεγελάσουμε

Πλάθοντας ιστορίες και θρύλους

Για ποταμούς Αχέροντες και βαρκάρηδες με νομίσματα

Παγωμένα νερά και σμέρνες

Τόσο παγωμένο όσο το βλέμμα σου όταν με τελείωνες μία φορά και για πάντα

Ποτίζοντας με, με βλέννα και οργασμούς

Και σπέρμα

Και άλλα γλοιώδη σωματικά υγρά

Μυρμηγκιάσματα

Απόψε τώρα για πάντα και ποτέ

Στην ύστατη στιγμή του χωροχρόνου

 

Μία μαύρη τρύπια στα σάπια 

πονεμένα

ψυχολογικά μας

Αντίο-

Cane Libero

Νοέμβριος 2020

*Την πρώτη εικόνα την είχα αποθηκευμένη στο λάπτοπ μου και δε θυμάμαι-δυστυχώς- ποιανού καλλιτέχνη είναι ή που την βρήκα. Τη δεύτερη εικόνα την βρήκα στο tumblr, στο blog  ruyandagorseninanma. H τρίτη εικόνα είναι ο πίνακας Kharon του Ρώσου ζωγράφου Αlexander Lytovchenko*