Blue uniforms// Φοβάμαι

Blue uniforms// Φοβάμαι

Blue Uniforms

I am afraid that one day I am going to wake up

And there will be mo humans, no human beings at all

No students, no gradmas, not a noisy child with a doll

Only unhuman creatures with blue uniforms and a club

Those strange creatures will have no face

No lips, no smiles, only hands that hit and bite

The students, the grandmas , the children will chase

Not even dogs will go out at night 

Those blue uniforms will prevail the whole city

The squares, the streets, the campus,the school

There will be no laughter, no joy not even a small graffity

But, guess what, it will be no April fool

I am afraid that one day I am going to wake up

And those horbid creautures will invade our universities

Our heart, our mind, our soul will blow up

No freedom of speech, no diversities

I am deeply afraid that this day came

The kids died, blood upon the concrete

The blue unifroms laughed and felt no shame

While the teacher stayed silent like a deadbeat.

// ή αλλιώς//

Φοβάμαι

Φοβάμαι.

Φοβάμαι ότι ζούμε σε μία δυστοπία

Η χούντα δεν τελείωσε το '73

Φοβάμαι τα παντζούρια που κλείνουν ερμητικά

Τα χέρια που είναι κρύα και όχι ζεστά

Φοβάμαι όταν μου λες να προσέχω πριν πάω στην πορεία

Φοβάμαι ότι σε κάθε γωνία υπάρχει αστυνομία

Δεν αντέχω άλλο στη σιωπή, θέλω να σπάσω τη φυγή και να πετάξω μακριά

Να μην υπάρχει φρίκη, να έρθει η άνοιξη ξανά

Μα φοβάμαι.

Φοβάμαι ότι ο επόμενος που θα δείρουν θα είσαι εσύ, ή εγώ , ή εκείνος

Φοβάμαι ότι μέσα τους κρύβεται ένα πειναλέο κτήνος

Κτήνος που δυναμώνει, τρέφεται με αίμα

Την τρίχα σου σηκώνει, σε παγώνει με ένα βλέμμα

Βλέμμα γεμάτο οργή, θυμό, απέχθεια

Δε γνωρίζουν από αξίες, μονάχα από αναίδεια

Κρύβεται το μίσος κάτω από τη στολή

Πλάσματα απάνθρωπα, σκοπός η καταστολή

Η μέρα μεγαλώνει ή μικραίνει, δεν έχει σημασία

Ο φόβος νίκησε την κάθε φαντασία

Φόβος για ζωή, ουρλιαχτό, κλάμα

Φόβος για αντίδραση χωρίς όταν, εάν και άμα

Οι ώρες γυρνάν αντίστροφα για τον απεργό της πείνας

Όργια βίας στο κέντρο της Αθήνας

Μύρισε η πόλη αίμα και οργή

Ξημερώνει μία νέα εποχή

Τακ τακ τακ

Σσσς, άκου, άκου

''Τακ τακ εσύ

Τακ τακ εγώ''

Ακούς;

Δεν είναι ο κτύπος της καρδιάς μου, δεν είναι ο φόβος που θεριεύει 

Δεν είναι ο βρόχος στον λαιμό μου που στενεύει

''Τακ τακ εσύ

Τακ τακ εγώ''

Ακούς;

Είναι τα χέρια που βαράνε στις πλατείες τα παιδιά

Τα χέρια που μοίρασαν δακρυγόνα, χημικά

Τα χέρια που με σφίγγουν, μου κλέβουν τη λαλιά

Τα χέρια που με κτύπησαν, μου σκίσαν την καρδιά

''Τακ τακ εσύ

Τακ τακ εγώ''

Ακούς;

Είναι η μάνα που κλαίει, το παιδί που ξεψυχά

Οι φοιτητής που στη σχολή του πολεμά

Φίδια έγιναν τα χέρια, και η γλώσσα θηλιά

Μου βγάλανε τα μάτια, έγιναν τυφλά

Γυμνή κι ας είμαι, δε τη φοβάμαι τη ξαστεριά

Στο ορκίζομαι δε θα πεθάνει ποτέ η λευτεριά.

''Χτυπούν το βράδυ στην ταράτσα τον Ανδρέα μετρώ τους χτύπους το αίμα μετρώ πίσω απ' τον τοίχο πάλι θα 'μαστε παρέα τακ τακ εσύ τακ τακ εγώ''

Cane Libero

2021

*η φωτογραφία είναι τραβηγμένη από την κατειλημμένη Πρυτανεία του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, όπου φοιτητές και φοιτήτριες του εικαστικού της καλών τεχνών του ΑΠθ δημιούργησαν τη δική τους Guernica, για να καταγείλλλουν τα περιστατικά βίας και αστυνομικής αυθαιρεσίας που έλαβαν μέρος στον χώρο του πανεπιστημίου στις 22/2/21. 

** Το κομμάτι ''Σφαγείο'' του Μίκυ Θεοδωράκη γράφτηκε για τα βασανιστήρια που βιώσε ο ίδιος και πολλοί άλλοι αγωνιστές κατά τη δικτατορία Παπαδόπουλου. Συγκεκριμένα, το τραγούδι αυτό γράφτηκε για τον φίλο του και αγωνιστή Ανδρέα Λεντάκη, τον οποίο αφού βασάνισαν, πέταξαν από την ταράτσα... Πόσο απέχουν αυτές οι εικόνες βίας και βασανισμών από σήμερα άραγε ;