ανθισμένες αμυγδαλιές και ίριδες(γενέθλιο ποίημα)

Ανθισμένες αμυγδαλιές και ίριδες(γενέθλιο ποίημα)

...Ένας εσωτερικός, ανοιξιάτικος διάλογος με μία ιριδένια αμυγδαλιά...

                              (I do not know what it is about you that closes 
                              and opens; only something in me understands
                              the voice of your eyes is deeper than all roses)
                              nobody, not even the rain, has such small hands
  
                                                                                                   1931
                                                                                                   e.e. cummings

Θέλω απλά να με αγγίξω.

Να χαϊδέψω τη γραμμή των χειλιών μου

Να φωτογραφήσω σιωπηλά τα γυμνά, ανοιξιάτικα μου βλέφαρα

Μα φοβάμαι.

Φοβάμαι μήπως εξαφανιστώ

Mήπως σπάσω και σκορπιστώ σε

χιλιάδες 

κρυστάλλινες

συμπαντικές

διαγαλαξιακές μικρό-υπάρξεις.

Νιώθω ένα λουλούδι να φυτρώνει μέσα μου

Μία ίριδα νοερή, μία ίριδα ιδεατή και πανέμορφη 

σπρώχνει τα σωθικά μου.

Θέλει και αυτή να αποκτήσει μάτια, στόμα, μύτη

                               μυαλό.

Θέλει και αυτή να παίξει, να χορέψει, να οσφριστεί

Να αναμειχτεί με τις χρωματιστές μυρωδιές, με τις χαρές

Με τις ταπεινές συγκινήσεις του κόσμου ετούτου

              Θέλω απλά να με παρασύρει ο άνεμος

Δεν υπάρχει τίποτα σε αυτόν τον κόσμο που να μπορεί

-Έστω- να αντιληφθεί

Το πόσο έντονα μπορεί να νιώσει μία ίριδα•

Τόσο έντονα ώστε να βάψει με τα συναισθήματα της

έναν ουράνιο καμβά χρωμάτων

Τόσο έντονα ώστε να ξεπηδήσει μέσα από την αυθόρμητη σκέψη της

Μία αθάνατη πηγή αστείρευτης ενέργειας.

Νιώθω τα δάχτυλα μου να ξεδιπλώνονται σαν απαλά ροδοπέταλα

                                     

                              Μάλλον   ξ α ν α γ ε ν ν ι έ μ α ι

Για εικοστή συνεχόμενη φορά όλη μου η ύπαρξη ξαναζωντανεύει για να με α γ γ ί ξ ε ι

Για να έρθει ένα βήμα όχι πιο κοντά στο θάνατο• αλλά ένα βήμα πιο κοντά 

Στη δική μου προσωπική μέθεξη

Στη δική μου προσωπική, οντολογική συνουσία και αναγέννηση

Θέλω τόσο να με α γ γ ί ξ ω

Να φιλήσω τα δάχτυλα μου, να γευτώ τον παρθενικό ζωμό τους.

Δε ξέρω

       Τι είναι αυτό

                   Στο οποίο                                                                                                                                                                           

                                  εγώ 

                                               τώρα                                                                                                                                                                    

                                        μ ε τ α μ ο ρ φ ώ ν ο μ α ι 

                                                                   

                                                        (αλλά ξέρω ότι

                                                    η υφή μου

                                είναι τόσο απαλή

                 σαν τον ανοιξιάτικο ήλιο

      που μου ζεσταίνει την καρδιά

Η υφή μου 

           είναι τόσο τρυφερή

                     σαν τα μάτια αφού κλάψουν

                            και 

                                 σαν τη φύση που μου χαμογελάει κάθε πρωί

                                          και

                                μου χαρίζει ένα καθαρό,

                                          πεντακάθαρο

                                                  ρ

                                                   υ

                                                  ά 

                                                   κ

                                                  ι)

                       Το μόνο που ξέρω είναι ότι θέλω η μορφή μου•

                                                 η 

 

                                                    νοερή 

                                          

                                                    ιδεατή 

    

                                                  αερική 

                                                

                                                  μου

                                                  

                                                ίριδα

                                       να

                                                      ζήσει

                                           και 

                                                  να 

                                                            μ ε τ ο υ σ ι ώ ν ε τ α ι

          

                                                       Γ  Ι  Α      Π  Α  Ν  Τ  Α.

(Υ.Γ: Και να σου πω ένα μυστικό; Αυτό που αγάπησα- ή έστω- αυτό που ερωτεύτηκα-σε σένα, δεν ήσουν εσύ ο ίδιος αυτός καθαυτός. Αλλά, τότε, τι; Ήταν αυτή η κρυφή επιθυμία και αυτή η εξίσου κρυφή και μαγική ικανοποίηση του να αποκτάει υπόσταση η ύλη σου. Όπως γίνεται με τα γραπτά μου, έτσι και εγώ νιώθω ότι το σώμα μου αποκτάει υπόσταση αληθινή μόνο όταν ένα ξένο σώμα πέρα από το δικό μου το φιλάει, το γεύεται , αφουγκράζεται τις σιωπές του, το χαζεύει, το οσφραίνεται, 

                                                                   το α γ γ ί ζ ε ι ...

       Μόνο μέσα από τις δικές σου λιτές παλάμες, μόνο μέσα από τις δικές σου ειλικρινείς αγκαλιές ένιωθα ότι απελευθερωνόμουν από την υλική υπόσταση που δέσμευε το σώμα μου και ότι εισερχόμουν σε έναν κόσμο πιο ρευστό, πιο αέριο και λιγότερο απτό.

    Οι βόλτες με τα ποδήλατα στην γυμνή, μεταμεσονύχτια, ανοιξιάτικη Θεσσαλονίκη, τα τραγούδια, οι κιθάρες και τα ατελείωτα αράγματα στα γρασίδια της Φιλοσοφικής ενώ χαζεύω εκείνον, τα μωβ στρασάκια στα μάτια, τα ημι-μεθυσμένα χαμόγελα, οι μπύρες και τα ουζάκια λίγο πριν δύσει ο ήλιος και ο ουρανός ξεδιπλώσει ένα απέραντο βασίλειο χρωμάτων μου θυμίζουν μονάχα πως θέλω συνεχώς να ερωτεύομαι τα πάντα •

        εμένα, εσένα, τη φύση, τον άνθρωπο, τη γη, την γυναίκα, τον άντρα, το γυμνό μου σώμα, τη θάλασσα...

    Θέλω απλώς να μεταμορφωθώ σε μία άυλη, αέρια ύπαρξη και το μόνο μέσα που θα με συνδέει με τον θνητό κόσμο να είναι τα δικά σου τρυφερά, ροζ χείλη αναμειγμένα με τον δικό μου τρυφερό, αθώο οργασμό•

Αναμειγμένα με το δικό μου 

  τρυφερό, 

     μελί  

        β λ έ μ μ α ....)

Ίριδα (Δαγρέ) Παππά

Cane Libero

Απρίλιος 2021

*η πρώτη φωτογραφία είναι τραβηγμένη τον Απρίλιο του 2004 και απεικονίζει εμένα και την μεγάλη μου αδελφή// η δεύτερη τραβήχτηκε τον Αύγουστο του 2019 στην Ικαριάρα, στη παραλία του Να..

**το τραγούδι ίσως να το έχω ακούσει κάπου στις 23457 φορές αυτόν τον μήνα, αλλά ποτέ δε θα με σταματήσει να με κάνει να αισθάνομαι τόσο όμορφα...

***ο πίνακας είναι η ''Ανθισμένη αμυγδαλιά'' του αγαπημένου μου Βίνσεντ Βαν Γκογκ, ένας πίνακας που δημιουργήθηκε για να στολίσει το δωμάτιο του νεογέννητου ανιψιού του Βίνσεντ και για να φέρει γαλήνη και ηρεμία όχι μόνο στο ίδιο το νεογέννητο, αλλά και στην ταραγμένη ψυχή του πονεμένου αυτού καλλιτέχνη..

****χρόνια πολλά και κυρίως καλά σε όλες τις ανθισμένες αμυγδαλιές και ίριδες του κόσμου όλου