Αστική Σαβάνα
Αστική Σαβάνα
Οι σκέψεις μου στην ζούγκλα τρέχουν σαν τα θηράματα
Ο Ήλιος ξεδιψάει για του Απόλλωνα τα άρματα
Στην αστική σαβάνα δε σε σώζουνε τα κλάματα
-Cane Libero
Σπάω τους δαίμονες στην αστική σαβάνα
Καίω τα δάκρυα, το αίμα και το κλάμα
Μέρες που μας δέσαν στους πάσαλους της θλίψης
Νύχτες που με μίασαν τα τέρατα της σήψης
Ζέστη ανυπόφορη, ζάλη, βαλεριάνα
Η φρίκη δεν λησμόνησε, με χτύπησε διάνα
Το κοριτσάκι χάθηκε σε ένα χρυσό νεφέλωμα
Χαμόγελα που σβήσανε λίγο πριν το ξημέρωμα
Βράδια ατελείωτα στην λαίλαπα του σκότους
Στενάζοντας τις μυρωδιές, ακούγοντας τους κρότους
Η βοή τού πλήθους κρυφά με παρασέρνει
Το γιασεμί οσφρίζομαι, μία Νύμφη με γυροφέρνει
Τα πλάσματα της φύσης μας κρατάνε αιχμαλώτους
Χιλιόμετρα αμέτρητα στην έρημο, στους Νότους
Η Νύμφη με οδηγεί στην άμμο, στην Σαχάρα
Με μάγια με ξορκίζει, ξεπλένει την κατάρα
Ξάφνου απελευθερώνομαι από τη ζοφερή μανία
Με φεγγαρόλουστο νερό ξεπλένω την ανία
Αστέρια θερινά σπέρνω στον πλανήτη
Γέφυρες διαστημικές με βάση έναν μαγνήτη
Η Νύμφη με χαιρετά και λύνει τα μαλλιά της
Μαύρα και πυκνά, σκεπάζουν την αγκαλιά της
Την χαιρετώ κι εγώ και βουτάω στο Αιγαίο
Το βλέμμα μου στέκει ειλικρινές, λιτό και πειναλέο
Στο ορκίζομαι πως μπήκε Ιούνιος καρδιά μου
Η θάλασσα δεν απέχει ούτε μίλι μακριά μου
Το άγχος μου μετέτρεψα σε ήλιο και αλμύρα
Αποσύνθεσε με, θα βρεις μονάχα φως, ελιά και λύρα...
Υ.Γ: Και ήρθε πάλι ο καιρός, καρδιά μου, που όλα ξαφνικά σωπαίνουν
Τα κλάματα, τα ουρλιαχτά, οι φωνές, οι ιαχές, τα συνθήματα, οι παραλληλισμοί...
Όλα...όλα...όλα
Σωπαίνουν
Σωπαίνουν και εξατμίζονται σε μία σταγόνα καλοκαιρινής βροχής που ταξιδεύει μέσα από
ροζ
και
πορτοκαλιά
και
μαβιά
ν ε φ ε λ ώ μ α τ α...
.... ταξιδεύει
ταξιδεύει
ταξιδεύει ....
Μέσα
από
ένα
λευκό
ημιδιαφανές
ρ
υ
ά
κ
ι
καλοκαιρνής, γιασεμιάτικης βροχούλας...
Ταξιδεύει ξανά και ξανά και ξανά...
Σε αλαργινά πελάγη
Σε πελάγη που δε τα βρέχουν και δε τα αγ-γ-ί-ζ-ο-υ-ν οι αστικές αποχετεύσεις
Οι αστικές ιδεοληψίες
Οι αστικές πα-ρα-νο-ή-σεις
Ταξιδεύει σε πελάγη που χάζευα ημι- μεθυσμένη και ημί-νηφάλια κάτι χρυσά δειλινά...
Με μόνη συντροφιά..
Τα θροΐσματα των φύλλων που πλέκονται ανάμεσα τους
Οι ανταύγειες του ξανθοκέντητου, πύρινου φωτός...
Με μόνη συντροφιά τη γλαφυρή και γλυκιά μελωδία των παρθένων τζιτζικιών
Με μόνη συντροφιά
...τον ήχο,
τα κύματα
και
την αγκαλιά
του Αιγαίου...
(και στο ορκίζομαι, αλήθεια, πως δεν υπάρχει πιο γλυκιά και πιο σθεναρή αγκαλιά στον κόσμο ετούτο)
Κάτι χρυσά δειλινά και κάτι ασημένια ξημερώματα
Που με βρίσκανε να χαζεύω και να ξεπλένομαι στην αγκαλιά αυτή...
Με βρίσκανε απλά να τρέχω ξυπόλητη στις χρυσαφένιες αμμουδιές
Να μοιράζω γλυκά, λεπτά και τρυφερά χαμόγελα...
Να γεύομαι την Αλμύρα αυτού του Αιγαίου...
//Μία Αλμύρα που καμία λέξη στο ελληνικό λεξιλόγιο δε μπορεί -έστω- να τη προσδιορίσει//
Να την χαζεύω
και να τη γεύομαι
και να την αγγίζω
και να την οσφρίζομαι
και να την ακούω να μου τραγουδάει σαν διάφανη, μικρή, μικροσκοπική σειρήνα
και να την ηδονίζομαι τρυφερά σαν ένα μικρό γιασεμί να φυτρώνει μέσα μου
και έπειτα να κάνω έρωτα μαζί της ...
...Πιο όμορφη
Πιο ήρεμη
και
Πιο γαλήνια
από
... π
ο
τ
έ...
... Καλό καλοκαίρι και φέτος, γοργονόπαιδο, και καλό ταξίδι στις ομορφιές του Αιγαίου......
Ίριδα (Δαγρέ) Παππά
Cane Libero
''Αλλάζουν φύση οι πλανήτες και φορά και σχηματίζουν τα άστρα γέφυρα''
-Μίκρο, Γέφυρα
(Και μία μικρή πλέιλιστ για καλοκαιρινά ποταμιά και δειλινά : https://open.spotify.com/playlist/5asZbKhgk1PaIvKXGB1Dvc?si=4c9891df1ae14df8)
*όλες οι φωτογραφίες είναι δικές μου// Οι δύο πρώτες τραβήχτηκαν στην Αθηναϊκή Σαβάνα, ενώ η τελευταία στην αγαπημένη μου Αμοργό που τόσο αδημονώ να επισκεφτώ και εφέτος..
**Αξίζει να ακούσετε και τα δύο κομμάτια που έχω επισυνάψει, τόσο του Σπόντυ, όσο και των ΜΙΚΡΟ, οι οποίοι σημάδεψαν τα προοίμια των καλοκαιρινών μου ημερών και με γέμισαν μονάχα χαρά και πηγαία έμπνευση και δημιουργία...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου