Ανάσα (άστεως)

Είπες · « Πόλη, μ'ακούς;

Δε μπορώ να

πάρω

α

ν

ά

σ

α

...

»

                            

(θέλαμε να κάνουμε μαζί αυτό που κάνουν τα άγρια ζώα την άνοιξη)

                                                                Regressverbot

Εγώ το μπορώ.

Εσύ θα (το) αντέξεις όμως

Τα δυο γυμνά μας σώματα

Να ενωθούν

Να εξατμιστούν 

Και να λιώσουν στα βρώμικα λιβάδια της ψυχής μας;

Εσύ θα (το) αντέξεις όμως

Τη σάρκα μου να πάλλεται ενάντια 

στο δική σου 

αμαρτωλή

θνητή

και

άσπονδη;

Εσύ θα (το) αντέξεις όμως 

τα μάτια μου να δονούνται

να β ο γ γ ά ν ε

και να εκπέμπουν

αναθυμιάσεις

ταπεινής

φτηνής 

αλκοόλης

και

οργασμού;

Εσύ θα (το) αντέξεις όμως;

Γιατί εγώ

(ανάσα)

Όχι.

   

Πίστεψε με

Δε θα (το) αντέξω

Και θες να σου πω τραγουδήσω ένα μυστικό

ψιθυριστά

για να μη μας μαρτυρήσουν τα τζιτζίκια;

(δε θα αντέξω γιατί

η ψυχή μου είναι

μία)

//εισπνοή

εκπνοή

θάλασσα

άνοιξη

χωράφια

επαρχία

ποδήλατο

μπύρες

άφθονες μπύρες

σκοτεινά μάτια

μάτια πυρπολημένα κι άχαρα

θάλαττα

θάλασσα

θάλλαττα

θάλασσα

υφα

ν

ε

τ

ήχοι

ακουστικές

και

οπτικές

παραισθησιογόνες

ο

υ

σ

ί

ε

ς

ηλεκτρονικές 

(και ψυχικές)

ρευστές

διακυμάνσεις

Δεν αντέχω άλλο τους καπνούς

Δεν αντέχω άλλο τη γήινη μορφή μου

Δεν ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ

το πως το φεγγάρι

με καλεί

και με σεληνιάζει

κάθε 28η μέρα

του

μήνα

Κι εγώ

σαν πιόνι

χάνομαι

και παραλύομαι

μέσα

σε

α

υ

τ

ο

.

.

.

Δεν ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ

να είμαι έρμαιο

των σαρκικών

 μου

ηδονών

και 

ορμονικών

μου

απολάυσεων-

Δεν αντέχω τίποτε άλλο

πέρα από εμένα

εσένα

και τα θαλάσσια κορμιά μας

συκγουόμενα

και 

αλληλοσυμπληρωμένα

στο χειμερινό κύμα

και στην φουρτούνα τούτη

του Νοέμβρη

που ξεπροβάλλει

πίσω από τα νησιά

που φαντάζουν σαν

πολυκατοικίες

και 

πίσω από τις κεραίες

που βουτάνε

στο πορτοκαλένιο μπλε

 του ουρανού

σαν αστεράκια

στο 

Αιγαίο

Το αντέχεις;

Γιατί εγώ

(ανάσα)

(οργή)

ΌΧΙ.

Υ.Γ Και είναι κάτι Σεπτέμβρηδες, κάτι Οκτώβρηδες και κάτι Νοέμβρηδες που έκανε κρύο κι εγώ σεληνιαζόμουν μονίμως κάτω από τα αστικά κελιά που θα -θέλαμε- να φαντάζουν σαν αστέρια.

Είναι κάτι τέτοιοι μήνες που εγώ δεν άντεχα ούτε το ίδιο μου το σώμα εγκλωβισμένο στους τέσσερεις τοίχους των βρωμερών διαμερισμάτων, στους τέσσερεις τοίχους αυτής της πόλης που -δε ξέρω πώς γίνεται- αλλά με απελευθερώνει και με περιορίζει με το ίδιο ασύλληπτο και μαγικό τροπάριο.

Είναι κάτι τέτοιοι μήνες που δεν έγραφα, δεν έτρωγα και δεν κοιμόμουν.

Που η ζωή περνούσε μπροστά μου σαν ασπρόμαυρη ταινία λόγω της αυπνίας

και της ασφυκτικής

 καταστολής 

του

αστικού τοπίου.

Κάτι τέτοιοι μήνες που μία μόνιμη πίεση έφραζε τον αναπνευστικό μου σωλήνα κι

ε γ ώ

 βίωνα 

μία 

μόνιμη 

και

απαράμιλλη 

στέρηση •

 μία 

βίαιη

αποτρόπαια

 εκρίζωση

από 

οτιδήποτε

 απτό

 λιτό

φυσικό

και

όμορφο.

Κάτι τέτοιες μήνες

Που μόνο όταν άκουγα τους Regressverbot

Να ηχούν σαν οπτασίες στην έρημο μετά τα ντοκιμαντέρ στις κρύες αίθουσες

Ένιωθα λιγάκι πιο ζωντανή

και λεύτερη

ΦΑΜΠΡΙΚΑ ΥΦΑΝΕΤ

Που μόνο όταν οι Γεμάτος Αράχνες, Ρε Φίλε!

παίζανε στα γεμάτα καπνούς και συναισθήματα

φουαγιέ

μπορούσα να σπάσω τους ιστούς

των αραχνών

που είχαν φυτρώσει 

μέσα 

μου

σαν άγρια

ζιζάνια

σε 

φοινικόδασος.

(με μία α ν ά σ α , σχεδόν ψελίζοντας)

Είναι κάτι τέτοιοι μήνες που μόνο οι ηλεκτρονικοί ήχοι, οι λούπες, τα bar στις καταλήψεις, τα συνθεσάιζερες και τα drum machines με έσωζαν από τον φρικτό θόρυβο του αστικού κατακερματισμού, που εμείς, γυμνοί και ακόλαστοι, ξεχασμένοι ακόμα στο πέπλο των θερινών μας αναμνήσεων, αντί να ακούμε τα τζιτζίκια, τους κούκους και τα τριζόνια, βιαστήκαμε από τις ηχορυπαντικές οφθαλμαπάτες των πόλεων.

Πόλεις παραμορφωμένες από την απληστία του ανθρώπινου υλισμού

Πόλεις πολυπληθείς και άσχημες

Πόλεις που έχουν βρει χιλιάδες τρόπους 

Να μας βλάψουν αντί να μας θρέψουν

Να μας κλείσουν αντί να μας ανοίξουν

Να μας σκοτώσουν αντί να να μας γεννήσουνε.

Και μακάρι να γκρεμιστούν όλες τους

Μαζί με τα μάταια όνειρα και τους κενούς ανθρώπους-(κατα)σκευάσματα που αυτές προάγουν.

Με αγάπη,

Cane Libero

Ίριδα (Δαγρέ) Παππά

Σκοτεινός και παγερός Νοέμβριος, 2021

    *όλες οι φωτογραφίες (εκτός της δεύτερης , η οποία προέρχεται από το tumblr και είναι αγνώστου δημιουργού) είναι δικές μου και τραβήχτηκαν όλες στη Θεσσαλονίκη· Η τελευταία μόνο τραβήχτηκε τα Χριστούγεννα του '20 στο Παλαιό Πανεπιστήμιο στα Γιάννενα

    **Το βιντεάκι είναι επίσης δικό μου και τραβήχτηκε στο υπόγειο της κατάληψης Φάμπρικα Υφανέτ

     ***Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη Θάλασσα.

Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλύτερη από αυτή. [...]

κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμένη. ...»

Κωνσταντίνος Καβάφης