Πόλη στενάζουσα (Θεσσαλονίκη// Μάιος 2022)

Πόλη στενάζουσα (Θεσσαλονίκη // Μάιος 2022)

Ταράτσα κατειλημμένης πρυτανείας// Θεσσαλονίκη 15.04.2021

 

Αυτός ο Μάης είναι πιο σκληρός από όλους τους άλλους

Σε αυτόν τον Μάη δε χωράνε λουλούδια, στεφάνια και αναστεναγμοί

Μα μονάχα τσιμεντένια ποτάμια που μας πνίγουνε με σκόνη και ατσάλι

Μη μου πεις πως δε σου κλωτσάνε το κεφάλι

οι κρότου λάμψης που μας ρίχνουνε στην πάλη

των δακρυγόνων ο ρευστός ο εμετός κι η ζάλη

Αυτός ο Μάης είναι βαμμένος κόκκινος όχι από τις παπαρούνες και τα άνθη

αλλά από το αίμα

Για αυτό 

Μη τολμήσεις να προφέρεις καν

όλα αυτά που δε προφέρονται

Είσοδος ΑΠΘ//  Θεσσαλονίκη 09.02.22

Σήμερα ο ουρανός είναι μαβής

/από την ομίχλη και τα καπνογόνα/

Όλα αυτά που ονειρευτήκαμε

δεν υπάρχουν πια

χάθηκαν σε πιστόλια και κελιά

εκεί που βιάζουν νοερά τη λευτεριά

εκεί που σφραγίζουν συνειδήσεις και ξεπλένουν γυμνά κορμιά

Σώπα

Μη μου μιλάς άλλο για θαλασσινά τραγούδια και παραμύθια

Θέλω να μου αφηγηθείς για αμάξια, ανθρωποκυνηγητά

Για σκιερές μορφές που μας κλέβουν τη λαλιά

Για θαλάμους και υπόγεια που γδέρνουν με γυαλιά

που βασανίζουν και σκοτώνουν με μίσος τα παιδιά

Σ-κ-ά-σ-ε

Δε σε μπορώ άλλο

έτσι όπως τραγουδάς

και έτσι όπως χορεύεις ξέγνοιαστος

ενώ η ελευθερία μας αργοσβήνει και 

π-ε-θ-α-ί-ν-ε-ι

Δεν αντέχω άλλο

να μου εξιστορείς 

τα αφηγήματα μιας βιβλιοθήκης

που δεν είναι βιβλιοθήκη

γιατί εγώ δεν βλέπω βιβλία

παρά μόνο οργή, μαλόξ κι αίμα

Εκκενωμένο στέκι του Βιολογικού//  Θεσσαλονίκη Γενάρης '22

Μη

Μη

ΜΗ

Μη μουρμουράς άλλο

για το πως η πόλη φοράει το θερινό της πέπλο

Γιατί εγώ

δεν είμαι πια εκεί

Και γιατί εσύ 

δεν είσαι πια εδώ

Γιατί όλα χάθηκαν μες στη βουή του Μάη

Μέσα στην πόλη που διαρκώς στενάζει και πονάει

Στα μαυσωλεία που ο μπάτσος φοιτητές χτυπάει

Εκεί που η συνείδηση σας ζέχνει και βρωμάει

Και η μπλε στολή με μένος δέρνει  και κλωτσάει

Ενώ το παιδί από πόνο αβάσταχτο βογκάει

Πλατεία Χημείου ΑΠΘ// Ιούνιος '22

Για ελάχιστα δευτερόλεπτα

Για ελάχιστα δευτερόλεπτα

Μη μιλήσεις

Απλά

Σ-ώ-π-α

Σώπα και αφουγκράσου

τις φωνές μίας πόλης που στενάζει από μία αύρα που δεν φέρνει δροσιά

αλλά μονάχα δάκρυα και θάνατο

Σχολή Θετικών Επιστημών/Βιολογικό// Μάιος '22

Μη γελάς

Δεν είναι ώρα αυτή για γέλια

Άκου

Σ-ώ-π-α

Απλά σώπα και άκου πως-

(κάπου εκεί

ανάμεσα γη και ουρανό

δάπεδο και γροθιά

γροθιά κι αίμα

κάπου εκεί

ανάμεσα Εθνικής αμύνης και Αρμενοπούλου

ανάμεσα κάδο και οδόστρωμα

μου ψιθύρισες πως φοβάσαι

και σου είπα

πως κι εγώ, αγάπη μου, φοβάμαι

και οργίζομαι

μα ο φόβος κι η οργή καμιά φορά

θρέφει την ψυχή 

κι η ψυχή  θρέφει 

τη λευτεριά

κάπου εκεί

ανάμεσα Πολυτεχνείο και ΣΘΕ

γρασίδια και Θεολογική

μου σιγοτραγούδησες

ότι μάλλον 

αυτή τη φορά 

θα χάσουμε

και πως ο φόβος

καμιά φορά μας

 π-α-ρ-α-λ-ύ-ε-ι

κι έτσι όπως θα στέκουμε

ακίνητοι κι ασάλευτοι στην άσφαλτο

εκείνοι

 θα πατήσουν πάνω μας

 κι αυτή τη φορά

θα μας 

νικήσουν

μα εγώ σου 

ΟΥΡΛΙΑΞΑ

με μια φωνή

και με μια ανάσα

ότι δε θα μας νικήσουνε ποτέ

ακόμα 

κι όταν όλα

δ

ι

α

λ

ύ

ο

ν

τ

α

ι

έτσι όπως διαλύανε τους τοίχους και τις αφίσες του βιολογικού

έτσι όπως διαλύανε ιστορίες, αφηγήσεις, συνειδήσεις

έτσι όπως διέλυαν κι εσένα ,αγάπη μου, μαζί

κι αυτόν

κι αυτήν

κι αυτά

κι εμένα

ακόμα κι όταν όλη η πόλη σώπασε

κάτω από το πέπλο των καπνογόνων και της φωτιάς

ακόμα κι όταν η πόλη σφάδαξε

από τα ποδοβολητά με τις αρβύλες και τις φριχτές σειρήνες

ακόμα και τότε δε μας νικήσανε

για αυτό και

 δε θα χάσουμε ποτέ

ακόμα και τοτε)

Σώπα

Μη βγάλεις μιλιά

Σ-ώ-π-α

Απλά σώπα κι

ακου

Άκου τους χτύπους της καρδιάς

άκου πως ηχεί και βροντάει η λευτεριά

πως αναδύεται χρυσή μέσα από τη στάχτη τη παχιά

Δες

δες πως πετάνε στην στρατόσφαιρα τα μαγικά πουλιά

πως κεντάνε και φέρνουν την άνοιξη ξανά

πως πλημμυρίζουν τον ουρανό με χρώματα και ξαστεριά

πως μάχονται ενάντια στο κτήνος που σφάζει την οξιά

ενάντια σε εκείνα που μας σέρνουνε σε άσπονδη σκλαβιά

και μας τραβάνε στου σκότους τη παγερή σκιά

Μα τελικά, αγάπη μου,

δεν τα καταφέρανε

δε μας σύρανε

δε θα μας σύρουνε ποτέ

Είμαστε ακόμα εδώ ,καρδιά μου

Είμαστε ακόμα εδώ

Σχολή Θετικών Επιστημών// Μάιος '22

Τούτος ο ο φλογερός ο Μάης 

είναι δικός σου

και δικός μου

και δικός μας

Φέγγει και αναφλέγεται 

πιο ζωντανός

πιο ξάστερος από ποτέ

Όσα χιλιόμετρα και να μας χωρίζουν

Όσα δάση, ήλιοι και πορφυρά φεγγάρια

Όσα οδοφράγματα και σκουριασμένα σίδερα

Εγώ

την βλέπω

ακόμα την φωτιά

της πόλης της στενάζουσας

Την βλέπω πως καίει ακόμα

Μάιο μήνα και καίει

α κ ό μα

Ταράτσα κατειλημμένης πρυτανείας// Θεσσαλονίκη 15.04.2021

Δε θα χάσουμε ποτέ

ακούς καρδιά μου;

Δε θα μας νικήσουνε ποτέ

..Μάιο μήνα και καίει

α κ ό μ α..

''Κάθε άνοιξη οι πόλεις μας είναι νεκροταφεία''

//

Αφιερωμένο στις φίλες εκείνες

που μου μεταδίδουνε τα νέα

τις μικροφωνικές, τις συγκεντρώσεις και τις πορείες

όσα χιλιόμετρα και να μας χωρίζουν

που με κάνουν να νιώθουν λες και είμαι κι εγώ εκεί'

στα αμφιθέατρα τα γεμάτα οργή και καπνισμένα όνειρα

Στις φίλες εκείνες που παρά τα τρεις χιλιάδες επτακόσια εβδομήντα χιλιόμετρα που χωρίζουν

την Θεσσαλονίκη από τη Λισσαβώνα

καταφέρνουν να μεταδώσουν τον επαναστατικό παλμό μίας πόλης που διαρκώς βράζει

Μάιο μήνα κι ακόμα 

β ρ ά ζ ε ι 

Πλατεία Χημείου//Ιούνιος '22

ΕΞΩ ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΑΠΟ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ

ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

 ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ

Cane Libero// Ίριδα (Δαγρέ) Παππά

Λισσαβώνα// Θεσσαλονίκη 

Μάιος//Ιούνιος 2022

(*Οι φωτογραφίες από την ταράτσα της κατειλημμένης πρυτανείας είναι ΔΙΚΕΣ ΜΟΥ

**Όλες οι υπόλοιπες φωτογραφίες προέρχονται από την infolibre - Συνεργατική για την ανεξάρτητη ενημέρωση και επικοινωνία

***Η τελευταία φωτογραφία είναι της φίλης μου Εύας)