Zafferano {Σαφράν}

{Açores}

.

.

.

 Πορτογαλία 

Ιούνιος 2022

                                                            

Para nós

Βρεγμένοι από τη Κασπία Θάλασσα

ανάμεσα 

Ρωσία

          Αρμενία

Ιράν

         και 

                Καζακστάν 

Αφροντυμένες απ' τις δροσοσταλίδες μιας πόλης που μαζί βιώσαμε και μαζί ερωτευτήκαμε

Απ' τα ωχρά της τραμ

και τις μυρωδιές της Μέσης Ανατολής και της Βραζιλίας

μέχρι εκεί που θα σε συναντήσω πάλι

Δε ξέρω τι μορφή θα έχει το μέρος αυτό

Άσπρη και μπλε

Ηφαιστιακή και μαυροπράσινη

Μεσαιωνική μα μαυροκόκκινη

''Não sei, Ιridula''

Μου είπες

''Não sei'' ¹

                                                                    Lisboa-São Miguel {Açores}

//

Αφυδατωμένοι απ' όλα αυτά που βιώνουμε μαζί και δε θέλω να στερεύσουν

Εξστασιασμένες απ' τα γράμματα τα ελληνικά και τα λατινικά

Συνεπαρμένοι απ' τις ραψωδίες του Βιργιλίου και του Ομήρου

Μαγεμένες απ' τις ηχομορφές τις ανάμεικτες, ποτισμένες απ' την αλμύρα του Ατλαντικού και της Αδριατικής

Ποτισμένοι απ' όλες αυτές τις θάλασσες που μας χωρίζουν και συνάμα μας ενώνουν

Στο είχα πει, μονάχα γυμνή αισθάνομαι ελεύθερη

Στο είχα πει, μαζί σου θέλω να με πάρει το κύμα και να με ξεβράσει εκεί που δε πεθαίνει η

                                                              ε λ ε υ θ ε ρ ί α

Pôr de Sol ,  Açores

Κάπου  εκεί

ανάμεσα Βολκάνο και Στρόμπολι

Κάπρι και Ίσλα Nέγρα²

Κάπου  εκεί θα συναντηθούμε πάλι

Αναβιώνοντας τους στίχους του Νερούδα και του Πεσσόα

Αναζωπυρώνοντας τα πορτογαλικά μας όνειρα και τις βραζιλιάνικες τις μελωδίες

Κάπου  εκεί

ένα ηφαίστειο  

ε κ ρ ή γ ν υ τ α ι 

κι όλο το ουράνιο πέπλο φωτίζεται από τα σκοτεινά τα μυστικά μας

Κάπου  εκεί

όλα μυρίζουν γιασεμί και αζόριο τσάι

ζafferano ή σαφράν

Το δέρμα μου είναι ποτισμένο από σ(ι)τάρι κι ελιά

Τα μάτια σου από πράσινο κι όνειρο

Plantações de Chá Gorreana{Açores}

Κάπου  εκεί

δύο κουλτούρες

δύο γλώσσες

και 

δύο αρχαίες ιστορίες ενώνονται και γίνονται ένα

Δες

Δες πως σμίγει το σ(ι)τάρι κι η ελιά

Δες πως ερωτοτροπεί ο Ήλιος {μας} με το Φεγγάρι

Δες

Δες πώς ά ν ο ι ξ α ν {σαν θάλασσες} τα μάτια μου

Πώς κλαίνε μονάχα ψωμί, Μεσόγειο και σαφράν

Δες

Δες πως τρέχω γυμνή στα λιβάδια σου

Δες πως αγγίζουν οι παλάμες μου τον Ήλιο

Δες

Δες πώς μεταμορφώνονται και πως α ν ο ί γ ο υ ν  όλες οι θάλασσες για εμάς

Δες πώς ρέουν τα ποτάμια και τα δάση

Δες πώς ηχούν τα ξωτικά

Δες πώς ζωντανεύουν οι Νύμφες πίσω από τους καταρράκτες

Ανάμεσα απ' την πέτρα και τον Ωκεανό

Ανάμεσα απ' το φως και το σκοτάδι

Φυτείες Τσαγιού Gorreana, Αζόρες

{H παλαιότερη φυτεία τσαγιού στην Ευρώπη}

//

Μη μας αφήνεις

τώρα που πέφτει η ομίχλη

Μη μας αφήνεις

τώρα που αναφαίνεται η πορφυρή Σελήνη

Μη μας αφήνεις 

τώρα που αντιλαλούν τα όνειρα μου

Μη μας αφήνεις

η οξώπετρα παρέμεινε πιστή

κι η φύση ξάστερη

Εκεί

να μας περιμένει ακόμα

Γυμνές κάτω απ' τις ορφικές πηγές της

Ξυπόλητους κάτω απ' τα πολύχρωμα αστέρια της

Σώπα 

Μη μιλάς άλλο

Δες πως ανατέλλει το πρώτο φως

Δες πως χορεύει ο Ήλιος {μας} πάνω από τη Μεσόγειο

Σώπα

Σώπα

    και

        Δες

         και 

               Άκου

. 

. 

. 

{''ho quasi paura che si perda''}

//

Μείνε μαζί μου λίγο ακόμα

Τα μάτια μου λάμπουνε και {ανα}φλέγονται

Πυρπολώνται κάτω απ' ουράνιους θόλους ανοιχτούς

Λ

ι

ώ

ν

ο

υ

ν

και χύνονται σαν λάβα ηφαιστειακή

που απόψε θα μας κάψει και τους δύο μαζί

Σαν μία πηγή αειπάρθενης ενέργειας

Σαν ένα σώμα που βράζει και γίνεται ένα

Κάτω από ξάστερους ουρανούς

Πέρα από φουρτουνιασμένες θάλασσες

Μείνε μαζί μου λίγο ακόμα

Βερβερικό Χωριό, Μαρόκο

{Εκεί που διέσχιζα τις μαροκινές ερήμους

 μέσα στα βανάκια που με καίγανε

 κάτω απ' τα πορτοκαλιά τα σύννεφα φτιαγμένα από όνειρα, εξαθλίωση κι άμμο,

 σκεφτόμουν μοναχά εσένα

Θέλω απλά να γευτώ τα δάχτυλα σου ανάμεσα από τα χείλη μου

αλμυρά και αειπάρθενα

να τρέχουν οι χυμοί από τα αργανόδεντρα πάνω στις άϋλες μορφές μας

Οι αναστεναγμοί να αναμειγνύονται με τη σκόνη και το χώμα

Σώμα με σώμα

Στόμα με στόμα

Ψυχή με ψυχή

Θέλω να κυλιόμαστε γυμνοί στα χωράφια τα γεμάτα ρίγανη και δεντρολίβανο

Να ανακατεύεται το πράσινο του ουρανού με των ματιών σου

Μπαχαρικά και βάλσαμο

Μοναχά αιθήρ κι ε λ ε υ θ ε ρ ί α

Μοναχά μωβ και πορφυρό σαφράν

κι ύστερα

//

σιωπή

διαστολή

τέλος

κι

αρχή

οργασμός

ψυχή

χαραυγή

κι ύστερα

η

π

α

ρ

α

κ

μ

ή

//

Μη μας αφήνεις τώρα που δύει ο ήλιος

Μη μας αφήνεις}

Açores {Junho 2022}

Μα, τελικά, ο ήλιος μας ο πορφυρός

{που όλο αναστενάζει κι αυτός}

έδυσε

πίσω απ' τους πύργους και τα portici³ της ονειρικής, της σιωπηλής μας πόλης 

πίσω απ' τις αντανακλάσεις μας στα νερά

στα όνειρα μας

στις χαραμάδρες του φωτός μέσα από τα παράθυρα 

Έδυσε και μας βρήκε εκεί 

Να καθόμαστε αντικριστά 

Κάτω από τα κόκκινα τα φώτα 

Τα σύννεφα τα ε κ ρ η κ τ ι κ ά

Να μας ψιθυρίζεις στα ιταλικά 

Στα κρυφά 

Στα σκοτεινά 

Το σιωπηρό παραμυθάκι {μας}

που με ντύνει και με τραβάει σε μέρη

όμορφα, μα σκιερά

Εγώ να είμαι ξαπλωμένη εκεί 

Στα κρυφά 

Στα σκοτεινά 

Να με υπνωτίζουν 

Να με αγκαλιάζουν 

Τα λόγια σου τα ιταλικά

Τα κόκκινα τα φώτα

Οι ε κ ρ ή ξ ε ι ς του ήλιου {μας} ξανά

Όλα εκείνα που με τραβάνε

στα μέρη τα όμορφα

τα ξέγνοιαστα

μα τόσο

τόσο 

αποπνικτικά

{Μα} εγώ να μη μπορώ 

Ούτε να σε αγγίξω

Έστω βιαστικά

Μονάχα να μπορώ να κλέψω

Μία ασφυχτικά ξέπνοη ματιά

Πάντα τόσο κοντά

Μα

Πάντα μια ανάσα μακριά 

απ' όσα ονειρευτήκαμε

έστω νοερά

Πάντα ο ήλιος δύει 

Και πάντα εμείς θα τον χαζεύουμε χωριστά

Μαgάρι να ε κ ρ α γ ο ύ μ ε μαζί με αυτόν 

Vorei  s c o p i a r e 

Σου ψιθύρισα για τελευταίο αντίο

                      Vorei     

                    s    c    o    p    i    a    r    e 

Palazzo D' Accursio, Bologna

{Ottobre 2022}

.

.

.

P.ost S.criptum

{υστερόγραφο}

~Θυμάμαι τότε το τελευταίο μας βράδυ

που την επόμενη θα φεύγαμε

γιατί όλες κάπου φεύγουμε

με ακούς

όλες και όλοι κάπου 

και κάπως φεύγουμε

περπατούσαμε ζαλισμένες κάτω από τα φωτάκια της πόλης

με τα ποδήλατα, τις εκπλήξεις μας στο anarchico

τις εκρήξεις μας στα νερά και στα αχνοφώτιστα στενά

οι αποστάσεις μας ασφυχτικές

οι υπάρξεις μας υγρές και νοερές

συνεχώς εναλάσσονται ανάμεσα από

φως κι αμυδρές σκιές 

οι θόλοι {οι ουράνιοι κι ανοιχτοί} 

σκεπάζουν με ξαφνικές βροχές

τις ευχές και τις σιωπές

που χωρίζουν τα όνειρα μας

οι μορφές μας πνίγονται στις νεροποντές

βυθίζονται σχηματίζοντας ρωγμές

στα ασυνείδητα μυστικά μας

τόσο ασφυκτικά κοντά

μα συνάμα τόσο μα τόσο μακριά

vorei s c o p i a r e 

σου έγραψα 

και σου ψιθύρισα κρυφά

μέσα στις καπνοθήκες

εκεί που αναδύονται οι πιο βαθιές μας νύχτες

μα εγώ θα ήθελα να ε κ ρ α γ ο ύ μ ε μαζί με αυτές

να ταξιδέψουμε σε ηχοτοπίες ξάστερες κι αλαργινές

μα οι  ε κ ρ ή ξ ε ι ς μας ελευθερώνονται εκείνες τις στιγμές

που ο ήλιος μας δύει και το φεγγάρι λούζει

με ανταύγειες πύρινες και χρυσαφιές

λάμψεις διαχέονται μέσα από τις ματιές

τις πυρακτωμένες μα φρούδες

τις ονειρικά λιτές 

vorei s c o p i a r e 

θα ήθελα να ε κ ρ α γ ο ύ μ ε  μαζί με αυτές

v o r e i 

 s c o pi a re 

.

.

.

Ιταλία, Μπολόνια

Οκτώβριος 2022

¹Não sei (πορτογαλικά): Δε ξέρω 

²Βολκάνο και Στρόμπολι: νησιά στο σύμπλεγμα των Αιολίδων νήσων (Ιταλία)

Κάπρι: ιταλικό νησί, απέναντι απ' τη Νάπολη 

Ίσλα Nέγρα: παράκτια περιοχή στην Κεντρική Χιλή (βρίσκεται εκεί το σπίτι του Νερούδα)

³portici (ιταλικά):  στοές σε σχήμα καμάρας που στολίζουν την Μπολόνια

Vorei scopiare (ιταλικά): Θα ήθελα να εκραγούμε 

Πορτογαλία/Μπολόνια/Θεσσαλονίκη

Ίριδα {Δαγρέ} Παππά

Cane Libero

2022/2023

*όλες οι φωτογραφίες είναι δικές μου~ τραβηγμένες οι περισσότερες με φιλμ~

 ΕΚΤΟΣ από τις δύο στις φυτείες τσαγιού Gorreana που είναι της Μαρίας Βανδώρου(τραβηγμένες με φιλμ, βρείτε την στο @aerikotispolis) και της τελευταίας, που είναι της υπέροχης Μυρτώς Μαρκουλή(επίσης με φιλμ, @myrtium)

**το βιντεάκι είναι δικό μου~ τραβηγμένο στις πανέμορφες Αζόρες

***Για οποιαδήποτε αναδημοσίευση του παραπάνω φωτογραφικού υλικού θα πρέπει πρώτα να επικοινωνήσετε μαζί μου

All Rights Reserved by Ίρις Παππά

© 2023 Cane Libero