φαντασιακό

      {ένα ποίημα γραμμένο σε λεωφορείο προσπαθώντας να δομήσει γέφυρες φαντασιακές που                     ενώνουν τα βότσαλα της Τήλου με το σύννεφο της Αμοργού και τον άυλο κόσμο...}

{ένα απόγευμα με αστέρια η ένα αστέρι που χωράει μέσα του πολλά απογεύματα

άκουσα κάποιον να α ν τ η χ ε ί 

μια λέξη 

ανάρπαστη

φ α ν τ α σ ι α κ ή

που  ξ    ε    π    ε    ρ    ν        ά    ε    ι   τα όρια της ύλης

και πλάθει στο κεφάλι μου 

μορφές πηλού και πλαστελίνης}

 *

Είναι Αύγουστος·

Ξέρεις

αυτός ο μήνας που όλα ε κ ρ ή γ ν υ ν  τ α ι 

Γυμνά σώματα στις παραλίες 

κρίνα που λιάζονται στο φεγγαρόφως και στον ήλιο 

Κοιτάμε ψηλά τον ουρανό 

ύστερα ξανά κάτω στη γέφυρα

που συνδέει τον κόσμο αυτόν 

με τον 

φ  α  ν  τ  α  σ  ι  α  κ  ό

Διψάμε τόσο να γυρίσουμε πίσω στον αέρα 

Πεσμένα παιδιά

πιασμένα από καλώδια κι αστέρια

{Μα η πίστη μας κρέμεται πάντα απ' το πιο διαμπερές φεγγάρι 

Το ανάβουμε τη νύχτα

όταν μπαίνει στο δωμάτιο 

φωτίζοντας τα πάντα μέσα κι έξω 

καθρεφτίσματα στους τοίχους 

σκιαγραφήσεις απ' τα παντζούρια και το ημίφως}

Σε ρώτησα 

~Μα τι σημαίνει αυτή η λέξη;

«το φ α ν τ α σ ι α κ ό αγγίζεται

μονάχα όταν κοιμάσαι 

ή όταν ξυπνάς ιδρωμένη

γραπώνοντας τα όνειρα να μη ξεφύγουν 

{Όνειρα που τα γράφουμε στο κρεβάτι 

να μη τα σβήσουν και ξεχάσουμε  

Όνειρα που ηχούν σαν τουμπερλέκι 

Μέτα~όνειρα 

ντυμένα με λευκά σεντόνια και Κυκλάδες 

Κουκλοθέατρο πάνω στο πανί

Σκαλοπάτια στην Έριστο 

Ένα ό ν ε ι ρ ο εγώ κι εσύ}

»Το φ α ν τ α σ ι α κ ό

συχνά αντικρίζεται

μέσα απ' τα σκοτάδια 

ή

μέσα απ' τα σύννεφα 

που μπαίνουν μέσα μας

γεμάτα φως 

ιριδισμούς 

κι αντανακλάσεις 

Μέσα απ' τα παράθυρα 

που γεμίζουν δ ι α θ λ ά σ ε ι ς

όπως γεμίζουμε εμείς τα μπουκάλια με τη θ ά λ α σ σ α 

τις χούφτες με κοχύλια »

Τι ωραία 

σκέφτηκα 

η πιο όμορφη λέξη του καλοκαιριού 

{κι ύστερα}

~Να σου χαρίσω ένα κοχύλι να με θυμάσαι; 

Κι εσύ να φτύσεις ένα μες στο στόμα μου 

Να πάψω πια να είμαι εγώ 

Να μετουσιωθώ σε πλάσμα 

ά υ λ ο

φ  α  ν  τ  α  σ  τ  ι  κ  ό

Να μπω επιτέλους σε αυτόν τον κόσμο

Να μη ξαναβγώ 

Ανεβαίνω τη φεγγαρόσκαλα 

και φτάνω εκεί ψηλά 

στα φώτα καρφιτσωμένα στα βουνά

Εκεί που όλα ισοπεδώνονται 

και ε  ξ  α  ϋ  λ  ώ  ν  ο  ν  τ  α  ι  παντοτινά 

θυμίζοντας 

πως το 

φ α ν τ α σ ι α κ ό

είναι μια σφαίρα 

που δεν ορίζεται 

μονάχα στο χάραμα

πετάει 

φωσφορίζεται

~Οι πιο όμορφες ακτίνες του 

για πάντα χαραγμένες 

στο μυαλό

{ψιθυριστά}

Εκεί που όλα αλλάζουν μορφή 

Ανεστραμμένη 

κοιτάω το είδωλο·

την αντιφωνία μου στο κάτοπτρο

στην διαφανίζουσα βροχή

Το καθρέφτισμα

είναι

ε ν δ ο σ κ ο π ι κ ό

σκήπτρο 

που σηκώνεται 

κι αιωρείται 

στο νερό 

Μέσα του τα χέρια   α    ν    ο    ί    γ    ω 

Τα μάτια σβήνω 

Τα πάντα

σ    π    ά    ν    ε 

και αντανακλάνε

στον πιο 

ά υ λ ο

φ α ν τ α σ ι α κ ό

            β

                υ

             θ

                 ό

 

         . 

            . 

         . 

Αφιερωμένα σε όλα τα παιδιά

που ψάχνουν απεγνωσμένα 

να επαναφέρουν τον κόσμο του φαντασιακού

ενάντια στην υλική πραγματικότητα

Τήλος-Αμοργός 

Μία γέφυρα δρόμος

Καλοκαίρι 2024

Cane Libero

*Όλες οι φωτογραφίες είναι δικές μου και τραβήχτηκαν έναν αξέχαστο Αύγουστο στην Τήλο. Μονάχα η πρώτη φωτογραφία τραβήχτηκε στην Αμοργό απ' τον αγαπημένο φίλο Δημήτρη.

Για οποιοδήποτε χρήση των φωτογραφιών παρακαλώ επικοινωνείστε πρώτα μαζί μου.