Τροπικός της ατρόπου

Nihil*

 {Στον Τροπικό της ατρόπου, σε εκείνο το μεταιχμιακό, υπερβατικό μέρος γεμάτο υγρασία κι ~συχνά αντιθετικά~ ερεθίσματα, ερχόμαστε αντιμέτωποι με το αναπόφευκτο και το άτεγκτο• παγιδευόμαστε σε οριζόντιες γραμμές που εμείς οι ίδιοι θέτουμε ως εμπόδια νοερά_

Μα, όταν οι κάθετες ακτίνες του ήλιου ξεπροβάλλουν, τα όρια του τροπικού εξατμίζονται κι η ά-τροπος μεταμορφώνεται σε ένα μέρος φαντασιακό όπου όλα κάπως συναντιόνται 

συνδέονται

και γίνονται 

Ε

Ν

Α

σε μια περιδίνηση 

ο

ν

ε

ι

ρ

ι

κ

ή

.

.

.

}

Ι

Το πιο όμορφο ποίημα είναι αυτό που γράφεται στο ημίφως 

Τότε που το χάραμα θα σβήσει όλες τις σκιές, θα απογυμνωθεί το τείχος

Ο πιο όμορφος μου στίχος 

πλέκεται ανάμεσα στα πόδια που ψάχνονται {πειναλέα} στο σκοτάδι 

Στα νωπά σημάδια στο δέρμα

Στα μέλη του σώματος που σαν κ λ α δ ι ά

τρέχουν ξυπόλητα 

χωρίς φόβο

πατούν γυμνά

πάνω σε άγριες πευκοβελόνες•

{έλα κοντά 

Να στο πω στα μυστικά}:

στο ΔΑΣΟΣ των ανθρώπων 

τη νύχτα θα μεταμορφωθούν σε πλάσματα που αποκτούνε               

φ α ν τ α σ ι α και λαλιά

ΙΙ

Το πιο όμορφο τοπίο είναι εκείνο που ανοίγεται άξαφνο μέσα μας 

Σαν τη θάλασσα με τα φώτα που ξεπλένονται

μέσα στο βουνό 

Σαν μια χούφτα από βρεγμένη άμμο

Σαν άστρο που ξεδιπλώνεται σε φάσμα τροπικό 

Σε εκείνη τη σχισμή 

ανάμεσα 

Θάλασσα 

και

Γη 

η άτροπος 

υποχωρεί 

και κάπως μέσα μας βρίσκουμε τον τρόπο 

να αφηγηθούμε 

την αλήθεια στη σιγή 

Τον χρόνο να μηδενίσουμε 

και να ξεκινήσουμε 

το

μέτρημα 

ξανά

απ' την 

α

ρ

χ

ή

Ένα 

Δυο 

Τρία 

. 

. 

. 

Τρία

Δυο

Ένα

Μηδέν 

. 

. 

. 

ΙΙΙ

Ένα όνειρο είναι όλη μου η ζωή 

Όσο κι αν βίαια αποτραβιέται το σεντόνι 

Εγώ θα παραμείνω αιώνια πιστή

Να κυνηγάω να γράψω με μολύβι τη στιγμή 

Το τώρα μέσα να γραπώσω

Στη μνήμη να αποτεφρώσω

Τους φόβους μου να σπάσω 

Προσηλωμένη 

Αιώνια ιπτάμενη 

και γυμνωμένη

να αντικρύσω

χ

α

ρ

α

υ

γ

ή

Ένα 

Δυο 

Τρία 

. 

. 

. 

Τρία

Δυο

Ένα

Μηδέν 

. 

. 

. 

IV

Μυρ

Μυρ 

Μυρ

Άκου•

Ανάποδα πέσαμε από τον ουρανό

και βρεθήκαμε στη θάλασσα 

Αλς

Αλς

Αλς

Άκου•

Το κύμα ξεβράζει 

Ο ορίζοντας κοντεύει πάνω μας να  σ    π    ά    σ    ε    ι 

Μα τα βότσαλα και η αλμύρα

πλέκουν μια μουρμούρα λιγάκι σουρεαλιστική

Μέσα μας αντηχεί η πιο δυνατή φωνή 

~και μας λέει πως 

{με μια ανάσα}:

"Τα πιο όμορφα λόγια είναι αυτά που αφήνουμε πισω μας μέσα μας έξω μας παντού διάσπαρτα γύρω μας, για να μη σβήσουμε να μη ξεχάσουμε, να ανάψουμε το εσωτερικό λαμπάκι, να μείνουμε συνδεδεμένοι ακόμα, ακόμα λιγάκι, να ανασάνουμε να ξεπλυθούμε να μπερδευτούμε, το ενύπνιο να διαπεράσουμε και να στροβιλιστούμε, σαν παλλόμενα δισκία, σαν τα πιο περίπλοκα αέρινα ιστία, το κατάρτι μας να σηκώσουμε, το δρόμο να λαβώσουμε, στη νύχτα να βάλουμε φωτιά, το μ έ σ α μας να σταυρώσουμε κι ύστερα να αναστηθούμε σαν πλάσματα α λ η θ ι ν ά, στη θάλασσα τραβιόμαστε, στην άμμο στυλωνόμαστε, γράφουμε ένα όνομα-

-τι όνομα;

- μα ένα όνομα! 

-αρχίζει μήπως από ε;

το ψάχνουμε μα δεν το βρίσκουμε, όλο το ψάχνουμε, το ψάχνουμε στις αντανακλάσεις, του φωτός τις διαθλάσεις

το όνομα εκείνο μάλλον δεν γράφεται ούτε με δάχτυλο ούτε με στυλό

το όνομα θέλει στόμα και βλέμμα τολμηρό

σαν συν νεφ ο που ίπταται νοερό, μα ξάφνου αποκρυσταλλώνεται κι εξατμίζεται

μέσα μας ανάβει καταιγίδα, μέσα μας Τ Ρ Ε Χ Ε Ι τρισδιάστατο το πιο πύρινο της ύπαρξης

                                                          ν

                                                            ε                                                                                                                                                        ρ                                                                                                                                                              ό

                                                           .

                                                              .

                                                           .

                                                              ''

 

V

Τ' όνομά της είναι ελευθερία, για πάντα ηχεί μέσα μας σαν πόθος, σαν θέλημα κρυφό 

Μονάχα αν τρέξεις ξυπόλητη στο χάραμα, στο ημίφως

Μονάχα τότε μπορείς να την προφτάσεις 

μέσα σου να δεις το μυστικό•

το ε ί ν α ι σου να ξεπροβάλει

παντελώς ενσαρκωμένο και 

γ

υ 

μ 

ν 

ο 

. 

.

. 

επίγραμμα

{οι χαραμάδρες φωτός που αντανακλούσαν στο ταβάνι 

κι οι φωταψίες που διαπερνούσαν το σύννεφο γλιστρώντας μέσα μου~ ανοίγοντας σ χ ι σ μ έ ς

ωσάν μικρές ανάσες- κι έπειτα εκρήξεις- ελευθερίας~

μου φάνηκαν τα πιο μοναδικά φαινόμενα

εκείνου του Σεπτέμβρη...

Σε αυτές τις μικρές, μικρές   σ    χ    ι    σ    μ    έ    ς 

Η άτροπος μετατοπίζεται 

κι εμείς μπαίνουμε στον τροπικό 

γεννώντας υγρά τοπία και

μ 

  ε

 τ 

    α

 μ 

  ο

ρ 

 φ 

ώ

  σ

ε

  ι

ς 

. 

. 

. 

} 

 

Cane Libero

Σεπτέμβριος/ Οκτώβριος 2024

Κάπου ανάμεσα στους τροπικούς του ονείρου

*nihil σημαίνει στα λατινικά μηδέν

**Οι φωτογραφίες είναι όλες δικές μου και τραβήχτηκαν κάπου Αμοργό, Τήλο, Σαμοθράκη και Βραζιλία αποτυπώνοντας όλα τα εσωτερικά και -συχνά- εξωτερικά τοπία της ψυχής που φαινομενικά φαντάζουν αντιφατικά μα κάπου, κάπως συνουσιαστικά συνδέονται• φαινομενικά όλοι οι αποχωρισμοί μοιάζουν επίπονοι μα μέσα μας όλα αποτυπώνονται και ~στη σιωπή~ τα ακούμε ακόμη να υπάρχουν και να

                    ε  κ  ρ  ή  γ  ν  υ  ν  τ α  ι

.

.

.

Τα μάτια ανοίγουν

το  τ α ξ ί δ ι 

προς τον τροπικό

μόλις 

ξεκίνησε

. 

.

.